Jan Paweł II: Papież, który zmienił bieg historii

Droga do Watykanu: Od „Lolka” do Kardynała

Zanim 16 października 1978 roku świat usłyszał słynne Habemus Papam, Karol Wojtyła przeszedł drogę hartowania ducha w ekstremalnych warunkach.

• Młodość i wojna: Urodzony w 1920 roku, wcześnie stracił matkę, brata i ojca. W czasie II wojny światowej pracował jako robotnik w kamieniołomach Zakładów Chemicznych Solvay, co dało mu unikalną perspektywę na godność pracy i trudy codziennego życia.
• Pasja i wiara: Zanim wybrał drogę kapłańską, fascynował się teatrem i literaturą. To właśnie to doświadczenie sceniczne pozwoliło mu później nawiązywać tak niesamowity kontakt z tłumami.
• Biskup dialogu: Jako metropolita krakowski dał się poznać jako intelektualista potrafiący dyskutować z marksistami, a jednocześnie duszpasterz bliski ludziom, organizujący wyprawy kajakowe i narciarskie dla młodzieży.

Przełomowy wybór: „Papież z dalekiego kraju”

Wybór Wojtyły był sensacją. Po raz pierwszy od 455 lat papieżem nie został Włoch. Słowa wypowiedziane podczas inauguracji: „Nie lękajcie się! Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!”, stały się manifestem jego pontyfikatu. Dla Polski i całego bloku wschodniego był to sygnał nadziei, który wkrótce przyniósł realne zmiany polityczne, wspierając ruch „Solidarności” i przyczyniając się do upadku żelaznej kurtyny.

Pontyfikat rekordów i dialogu

Jan Paweł II nie czekał na wiernych w Watykanie – on do nich szedł.

1. Pielgrzym wszech czasów: Odbył 104 podróże zagraniczne, odwiedzając 129 krajów. Był pierwszym papieżem w synagodze, w meczecie i na stadionach wypełnionych po brzegi młodzieżą.
2. Ekumenizm i przebaczenie: Jego gest wybaczenia zamachowcy, Mehmetowi Ali Ağcy, stał się żywym symbolem chrześcijańskiego miłosierdzia.
3. Obrońca życia: Konsekwentnie bronił godności człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci, co zawarł w licznych encyklikach, m.in. Evangelium Vitae.

Dlaczego świat go kochał?

Miłość, jaką darzyły go miliony, nie wynikała jedynie z pełnionego urzędu. Ludzie kochali go za autentyczność.

• Kontakt z młodzieżą: Zainicjowane przez niego Światowe Dni Młodzieży pokazały, że potrafi rozmawiać z nowym pokoleniem bez protekcjonalizmu, wymagając od nich, by „wymagali od siebie, nawet gdyby inni od nich nie wymagali”.
• Poczucie humoru: Potrafił żartować z samego siebie, łamiąc sztywny watykański protokół, co skracało dystans i czyniło go „ojcem” dla każdego, niezależnie od wyznania.
• Cierpienie na oczach świata: W ostatnich latach życia, zmagając się z chorobą Parkinsona, Jan Paweł II pokazał, że starość i słabość nie odbierają człowiekowi godności. Jego milczące błogosławieństwo z okna pałacu apostolskiego było mocniejsze niż tysiące słów.

Dlaczego „Wielki”?

Określenie Jan Paweł II Wielki (łac. Ioannes Paulus II Magnus) pojawiało się w mediach i homiliach tuż po jego śmierci. Tytuł ten w historii Kościoła przysługiwał tylko nielicznym (m.in. Leonowi I i Grzegorzowi I).

„Wielkość” Wojtyły to synteza trzech wymiarów:

1. Duchowego: Głęboka mistyka i zawierzenie Maryi (Totus Tuus).
2. Intelektualnego: Pozostawienie gigantycznego dorobku filozoficznego i teologicznego.
3. Historycznego: Realny wpływ na zmianę oblicza ziemi – tej ziemi – poprzez demontaż systemów totalitarnych bez użycia siły zbrojnej.

Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21:37.

Jego odejście miało miejsce w Watykanie, w sobotę, w wigilię Niedzieli Miłosierdzia Bożego. W chwili śmierci papież miał 84 lata. Moment ten był niezwykle poruszający, ponieważ tysiące ludzi zgromadzonych na Placu św. Piotra (oraz miliony przed telewizorami na całym świecie) trwały na wspólnej modlitwie, towarzysząc mu w jego ostatniej drodze.

Pozostał w pamięci jako człowiek, który przywrócił światu nadzieję i przypomniał, że polityka bez etyki, a życie bez miłości, tracą swój ludzki sens.