Dzień z historią w tle
Data i miejsce wydarzenia nie były przypadkowe. 8 listopada 1958 roku w Poznaniu, w II Klinice Chorób Wewnętrznych ówczesnej Akademii Medycznej wykonano pierwszą w Polsce hemodializę. Od tego czasu dializoterapia bardzo się zmieniła i dała szansę na życie tysiącom osób z niewydolnością nerek. Według danych Polskiego Towarzystwa Nefrologicznego na koniec 2024 roku w Polsce dializowano 20 970 osób. Historię początków hemodializy na świecie i w Polsce przedstawił w wykładzie inauguracyjnym prof. dr hab. Janusz Ostrowski, historyk medycyny, zajmujący się m.in. dziejami nefrologii.
Hemodiafiltracja: szansa na dłuższe i lepsze życie
Jednym z głównych tematów spotkania była hemodiafiltracja (HDF), nowoczesna metoda oczyszczania krwi, łącząca dyfuzję i konwekcję. Pozwala ona skuteczniej usuwać niektóre substancje gromadzące się w organizmie w przebiegu niewydolności nerek. Korzyści HDF potwierdzają wyniki międzynarodowego badania CONVINCE, opublikowanego w „New England Journal of Medicine”. Wykazano w nim niższe ryzyko zgonu wśród pacjentów leczonych tą metodą w porównaniu z osobami korzystającymi ze standardowej hemodializy wysokoprzepływowej.
Mimo obiecujących wyników badań dostęp do HDF w Polsce pozostaje ograniczony obowiązującymi kryteriami kwalifikacji i zasadami finansowania. O problemie mówił dr Bartosz Kaźmierczak, nefrolog, ordynator centrum Dializ w Gnieznie. Podczas konferencji zwracano uwagę, że o zastosowaniu nowoczesnej metody powinny decydować przede wszystkim indywidualne wskazania medyczne i potencjalne korzyści dla pacjenta. Zmianę obecnych zasad postuluje Ogólnopolskie Stowarzyszenie Moje Nerki, które przygotowało petycję skierowaną do Ministerstwa Zdrowia.
Doświadczeniami związanymi z wprowadzeniem HDF dzieliła się Sylwia Gogolińska ze stacji dializ w Nakle nad Notecią. Jak opowiadała, pacjenci zgłaszają poprawę samopoczucia, większą energię i łatwiejszy powrót do codziennych obowiązków.
Dializa w domu
O znaczeniu świadomego wyboru metody leczenia mówił również prof. Krzysztof Pawlaczyk z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, podkreślając rolę pacjenta w podejmowaniu decyzji dotyczących terapii. Jedną z możliwości pozwalających na większą niezależność jest dializa otrzewnowa. Część chorych może wykonywać ją samodzielnie w domu, również w nocy, dzięki czemu łatwiej dostosować leczenie do codziennych obowiązków i ograniczyć konieczność dojazdów do stacji dializ. Jak podkreślał profesor, wybór metody powinien uwzględniać przede wszystkim stan zdrowia pacjenta i jego indywidualną sytuację.
Głos osób dializowanych i ich bliskich
Ważną częścią spotkania były głosy samych osób dializowanych. Chorzy zwracali uwagę na trudności, z którymi mierzą się w systemie opieki zdrowotnej. Wskazywali przede wszystkim na problemy z kwalifikacją do przeszczepienia nerki, długi czas oczekiwania na konsultacje specjalistyczne oraz potrzebę lepszej edukacji dotyczącej choroby i możliwości leczenia. Podkreślali, że rzetelna wiedza i wsparcie są potrzebne nie tylko chorym, ale również ich rodzinom i bliskim.
Szczególnie wymowne były odpowiedzi na pytanie, co dają im dializy. Pacjenci mówili przede wszystkim o tym, że dzięki leczeniu żyją, mogą być z rodziną, spotykać się z bliskimi, uczestniczyć w codziennym życiu dzieci i wnuków. Pokazywali, że za medycznymi procedurami i wynikami badań kryje się coś znacznie ważniejszego: możliwość zachowania relacji, samodzielności i uczestniczenia w życiu najbliższych.
Dializy w podróży
W programie znalazł się również temat podróży osób dializowanych. Przedstawicielki ośrodków w Hiszpanii i na Sycylii opowiadały, jak z odpowiednim wyprzedzeniem zaplanować leczenie za granicą, aby zachować ciągłość terapii. Ich doświadczenia pokazały, że regularne dializy nie muszą oznaczać rezygnacji z wakacji, poznawania nowych miejsc i aktywnego spędzania czasu.
Przyszłość to także jakość życia
Rozmowy pokazały, że przyszłość dializoterapii to nie tylko rozwój technologii i skuteczniejsze metody oczyszczania krwi. To również równy dostęp do nowoczesnego leczenia, sprawniejsza opieka specjalistyczna, edukacja i wsparcie rodzin. Dla osób dializowanych liczy się nie tylko długość życia, ale też jego jakość, bezpieczeństwo, możliwość zachowania samodzielności i bycia z tymi, którzy są najważniejsi.
Napisz komentarz
Komentarze