Historia kopca Kościuszki w Krakowie rozpoczyna się 16 października 1820 r. Odbyła się wówczas uroczystość założenia podstawy pomnika. Uczestniczyły w niej władze Rzeczypospolitej Krakowskiej, przedstawiciele kapituły wawelskiej i senatu uniwersyteckiego, przedstawiciele wszystkich stanów społecznych z Krakowa i z innych ziem Polski pod zaborami. Chłopi przywieźli ziemię z pola bitwy pod Racławicami.
Do sypania obiektu przystąpiono po odczytaniu aktu erekcyjnego i umieszczeniu go – razem z pamiątkami insurekcji – w szklanym i marmurowym zabezpieczeniu w kształcie kolumny, która znalazła się u podstaw kopca.
− Budowę realizowano siłami zorganizowanych z miejscowego i okolicznego ludu płatnych hufców i przy udziale ochotników z Krakowa, jak też Polaków odwiedzających Kraków. W czasie wznoszenia Mogiły zdeponowano w niej przesłaną w 1821 roku przez księżną Izabelę Czartoryską z Puław ziemię spod Maciejowic, później też złożono tu ziemię spod Szczekocin i Dubienki. Projekt konsultowali i w trakcie budowy go modernizowali – architekt Szczepan Hubert oraz Franciszek Sapalski – matematyk. Budowę nadzorował ustanowiony przez Senat Rządzący Wolnego Miasta Krakowa 24 listopada 1820 r. Komitet Budowy Pomnika dla Tadeusza Kościuszki, zawiadywany przez gen. F.M. Paszkowskiego – podaje Muzeum Kościuszkowskie.
Prace zakończyły się po trzech latach, 25 października 1823 r. Komitet stanął na straży tej narodowej pamiątki i własności, w charakterze zarządcy, konserwatora i opiekuna, i taką rolę pełni do dziś.
Historię Kopca przybliża otwarte w 2020 roku Muzeum Kościuszkowskie.
Napisz komentarz
Komentarze